Er kan gerust nog een jaartje bij...

Vorige week woensdag JIG over de vloer gehad, de dag erna CLB (onze JIG begeleidster had gevraagd om hier ook bij te zijn). We hadden aan onze ouders gevraagd om hun ervaringen met smurfinneke op een 'A4-tje' te zetten, hetgeen ze zeer grondig en naar onze mening zeer objectief (zowel positief als de moeilijkere kanten) hebben gedaan. Het CLB had ondertussen afgestemd met de school en ook daar een 'verslag' gekregen.
Op deze manier kregen JIG en CLB nu van 3 kanten (onszelf inbegrepen) een 'gedragsbeschrijving' van 'ons' smurfinneke. Alle 3 de partijen zaten hierbij op dezelfde lijn.

Conclusie: Smurfinneke wordt 'aangemeld'. Dat wil zeggen dat ze ingeschreven wordt op de wachtlijst voor verder onderzoek door kinderpsychologen (wat dit concreet wil zeggen, zal de toekomst moeten uitwijzen).

Zoals al in vorig artikel aangegeven, gaat het echt wel goed met smurfinneke binnen ons gezinneke. We hebben een manier gevonden om met haar 'gedragsproblemen' om te gaan, zodat het voor iedereen toch leefbaar is en vooral aangenaam vertoeven is.
Smurfinneke voelt zich echt wel thuis bij ons, is vrolijk, zingt en danst veel en komt geregeld 'knuffels' vragen. Hier kunnen we ons echt aan optrekken.

Maar als we te moe zijn of er een zwakker moment is, is het soms echt wel moeilijk. Ook de reacties van 'buitenaf' op onze aanpak, kunnen dan veel pijn doen.
Maar vooral, er blijven 'gedragsproblemen' waarin we geen positieve evolutie zien en die, zeker in 't belang van smurfinneke, moeten opgelost worden om smurfinneke alle kansen te kunnen geven in haar verdere leven.
We zijn dan ook blij dat hier actie in wordt genomen. Hopelijk kunnen we zo tot een 'actieplan' komen waarbij smurfinneke echt geholpen wordt.

Aangezien de jaarlijkse 'herziening' door het commitee voor bijzondere jeugdzorg eraankomt, heeft JIG heeft ons gevraagd of we de pleegopdracht ook volgend jaar nog zien zitten.

Uiteraard, smurfinneke hoort bij ons gezinneke en de 'problemen' lossen we wel op!

Oef!

Eerst even beginnen met de zeggen dat het de laatste tijd thuis wel goed gaat. Zoals in vorig artikel al gezegd is het "minder focussen" echt wel een techniek die werkt.

Maar nu snel over naar de topic van de dag:

Omdat volgende week Jeugdzorg in Gezin (JIG) langskomt, hadden we aan de school gevraagd om vanavond even met de juffen van smurfinneke samen te zitten. We hoopten zo JIG een zo objectief mogelijk beeld te geven over de evolutie die smurfinneke de laatste tijd gemaakt heeft. Alhoewel het geen normaal 'evaluatiemoment' is, waren ze (toch wel een beetje tot mijn verwondering, maar vooral tot mijn grote dank) zeer gewillig om hier op in te gaan.
De school heeft altijd aangegeven dat we hun volledige medewerking hebben, maar je moet het toch maar doen. Beide juffen zijn speciaal vanavond om 8 uur 's avonds terug naar school gekomen om met ons te babbelen. Knap, leuk en respect. Bedankt juffen!


Het werd wel dadelijk duidelijk dat ook zij ergens mee zaten:
Tot nu toe kregen we op school altijd te horen dat alles goed verliep, geen probleem, gemiddeld gedrag, ... maar vandaag kregen we een heel ander verhaal te horen:
De juf begon met dat ze gisteren blij was dat het 4 uur was en dat ze naar huis kon, volledig te wijten aan het gedrag van smurfinneke. En toen kwam de volledige revue van onze eigen frustraties, ervaringen en twijfels naar boven, maar dan uit de monden van de 2 juffen die in duobaan voor ons smurfinneke zorgen:

• niet gevoelig voor positief commentaar,
• destructief bij het krijgen van een pluim,
• zeer negatief zelfbeeld,
• constant negatief aandacht zoeken,
• overdreven hevig reageren op vermeende pijntjes,
• 'zo jong en al zo'n negatief wereldbeeld'

(nog aan te vullen met: pestgedrag en we hebben volgens mij het volledig palet)

Ze lijken ook wel wat op ons, de ene streng en autoritair (meer zoals ik) en de andere meer zacht, gemoedelijk, positief, die op een aangename manier met de kinderen wil omgaan (hetgeen mijn vrouw zeer belangrijk vindt, het is nu eenmaal niet leuk om constant 'politieagentje' te moeten zijn in je eigen huis). Ook zij kwamen tot de conclusie dat de autoritaire aanpak de meest efficiente was, maar wel met het gevolg dat dit ten koste gaat aan de sfeer.
Ze hadden het er ondertussen ook al met het CLB over gehad, ons smurfinneke is (opeens?) met kop en schouders het 'moeilijkste' kind van de klas.
Om heel eerlijk te zijn was dit voor mij echt wel een verademing, eindelijk krijgen we 'bevestiging' van ons aanvoelen dat er iets schort.

Zeer toevallig, hebben mijn schoonouders juist vandaag expliciet aangegeven dat de naschoolse opvang echt wel zwaar begint te worden voor hen, juist door smurfinneke. Een situatie die voor hen echt moet veranderen omdat ze dit niet lang meer kunnen volhouden. Ook mijn ouders hebben enkele weken geleden (tijdens ons reisje naar Jordanië) voor de eerste keer vastgesteld dat het samenleven met smurfinneke toch niet altijd zo evident is.

Volgende woensdag zitten we samen met JIG; de twijfel: "zit het nu in ons hoofd of is er echt iets aan de hand" is nu wel weg. We zijn dan ook klaar om er iets aan te doen. Dit is hopelijk een eerste zeer belangrijke stap naar een oplossing!

Wordt zeker vervolgd,
pleegsmurf

Er bovenop zitten

Hier zijn we weer, bewust wat radiostilte ingebouwd en het werkt...

Zoals je in mijn vorige posts (al anderhalve maand geleden) kan lezen, waren we volledig in de Triple P gedoken. Veel te hoge verwachtingen had ik hierin, met een ontgoocheling als gevolg.

Maar hetgeen me het meest opviel was de negatieve spiraal waar we ingeraakt waren.

• Door die Triple P, maak je voor jezelf verwachtingen, te hoge verwachtingen, dat alles opeens opgelost zal geraken, wat uiteraard niet kan.
• Door de Triple P hielden we een dagboek bij, waardoor je bovenop smurfinneke zat om bij elke ergernis een streepje te kunnen trekken (turven noemen ze dat hier).
• Door deze blog analyseerde ik ons gezinneke plat en werd elk akkefietje geweldig uitvergroot.

We hebben ons daarom een verplichte rustpauze opgelegd en ja hoor, het werkt.

• Gewoon doordoen, zonder teveel bij alles stil te staan.
• Het al bijna klassiek regeltje: maximum 3 opmerkingen per kind geven per dag. Hierdoor krijg je een veel positievere sfeer. Bij elke opmerking denk je na, is het voldoende 'erg' om er een punt van te maken?

Vandaag een leuke ervaring:

Een kleine 2 maanden geleden vertelde de schooljuffrouw nog expliciet hoe stout smurfinneke was en vandaag sprak ze me weer aan. Ik verwachtte me weer aan iets negatief, maar nee hoor, het was om smurfinneke een pluim te geven hoe flink ze deze week wel was.

Is nu alles rozengeur en manenschijn:

Absoluut niet! Zaterdag ben ik nog ontploft. We waren met ons 2-tjes een weekje naar Jordanië geweest (Petra zou echt wel iedereen moeten gezien hebben, formidabel) en toen we thuis kwamen leek het alsof we een jaar achteruit stonden. Alle oude truukjes werden weer bovengehaald, dit was echt wel even teveel. Maar gelukkig heb ik me toch weer goed kunnen herpakken en de voorbije dagen was het echt wel aangenaam. Grappig om te zien dat, als je zelf voldoende energie hebt, smurfinneke precies op die energie kan teren en er positieve dingen mee kan doen.

Nazomeren

Vrijdag had onze pleegdienst een avond georganiseerd voor alle pleegouders en 't was gezellig! Het doet deugd om te horen dat anderen dezelfde emotionele mallemolen doorlopen als jezelf.

Ondertussen is dit nu de 3de keer dat we naar een bijeenkomst van onze pleegdienst gaan en toch herkennen we er nog altijd niemand. Volgens mij zijn het altijd nieuwe gezichten en de toeloop is ook altijd relatief bescheiden. Waar zijn al die pleegouders toch?
Zou het kunnen dat het merendeel het zo natuurlijk en vanzelfsprekend vindt, dat ze geen nood hebben aan een klankbord?
Op sommige websites kan je mensen hyperenthousiast zien reageren dat alles zo geweldig gaat en dat ze nu al op hun 3de of zelfs 4de pleegkindje aan 't wachten zijn.
Ja, het gaat tegenwoordig weer heel leuk en goed, maar ergens blijft het toch ook wel een opdracht. Hoe komt het dat het voor hen gemakkelijk is, hoe doen ze dat?
Is het misschien eenvoudiger voor (sommige) mensen die geen eigen kinderen hebben, omdat ze niet kunnen vergelijken? Het gaat goed met smurfinneke, maar het gaat toch nog wel veel beter met prinsje en prinsesje.
Het blijft me zeer sterk bezig houden. Ik blijf zoeken naar de 'Deus ex Machina' die alle problemen in een klap oplost en hier een onvoorwaardelijk positief verhaal van maakt.

De triple P
Dit is niet hetgeen we ervan verwacht hadden. Oude wijn in nieuwe vaten?
Je leert individuele problemen oplossen. Wat doe je als je kind niet wil eten, wat doe je als je kind niet wil ... . Zeer nuttig, maar niet hetgeen wij mee zitten. Die technieken hebben we gebruikt toen smurfinneke pas bij ons was en met succes, maar wij vallen meer over de veelheid van zeer kleine frustraties.
In de vorige post had ik aangegeven welk probleem we wilden aanpakken, maar dat was véél te algemeen voor de triple P benadering. Uiteindelijk moesten we ons dan maar concentreren op: "smurfinneke mag niet wenen bij het haar kammen". Maar daarvoor hebben we geen triple P nodig! Als we er ons echt op concentreren zal ze zeker geen probleem maken, dat doet ze wel op 't moment dat we ons juist niet op haar kunnen/willen concentreren.
Wel spijtig, toch veel van verwacht en dan loopt het uit op een anticlimax.

12505712640

Vorige week de eerste sessie van de Triple P: Positief Pedagogisch Project

Dit is een oorspronkelijk Australisch project dat men voor Vlaanderen heeft vertaald. Door mee te werken aan dit onderzoek (anoniem, vandaar het nummertje) zijn deze sessies (4 in 't totaal, aan huis) gratis.
Lang leve onze pleegdienst! Dit is de eerste keer dat ik expliciet voel dat ze het ons eenvoudiger maken. Misschien kan je hier als 'gewone' ouder ook wel instappen, maar de drempel is zeker hoger.
Met die eerste keer wil ik niet zeggen dat ze niet hun best doen, integendeel, ze steken zeer veel energie in ons, komen zeer snel als we er om vragen, maar uiteindelijk heb je toch nog altijd het gevoel dat je het alleen moet zien te klaren. Dit is concreet en gewoon gemakkelijk.

Daar zaten we dan vorige week: De begeleidster vroeg ons 1 concreet punt dat ons stoorde aan smurfin, waarop we dan zouden werken om ons de nieuwe technieken eigen te maken.
Uiteindelijk hebben we pas gisterenavond de knoop doorgehakt. Een lijstje opgemaakt van onze 'ergernispunten', ieder heeft die dan naar frustratie geordend en uiteindelijk heeft gewonnen: 'Met een klaagstemmetje komen zeuren over onbenulligheden om zo aandacht van ons te krijgen'.
Dan nog even bepalen wat het doel is wat we willen bereiken (dat moet positief verwoord worden): 'Vrolijk praten over leuke dingen om onze aandacht te trekken/krijgen' en we zijn er klaar voor.

We hebben een DVD meegekregen met oorzaken van ongewenst gedrag en mogelijke oplossingen. Oorspronkelijke versie 1996 (als IT medewerker kan ik me moeilijk voorstellen dat dit de state of the art is) en dus zoals verwacht niets wereldschokkends gezien.
Toch geloof ik er wel in. Het heeft ons gedwongen om expliciet stil te staan bij onze frustraties. Uiteindelijk hebben we een lijst met 10 punten opgemaakt waar we ons aan ergeren. Door het bijhouden hoeveel keren per dag dit gebeurde, ben ik toch wel wat verschoten. Veel meer dan verwacht.
Volgens mij hebben we hier dus nu al voordeel uit: Nu we voor ons zelf die 10 punten expliciet hebben neergeschreven, kunnen we er ook expliciet op werken. In dit anderhalf jaar hebben we wel al geleerd dat als we ons op een probleem expliciet focussen, het vrij snel van de baan is. M.a.w. nog 10 te gaan en we hebben het perfecte kind in huis gehaald.
Dan nog onze eigen kinderen....

Als hij maar geen voetballer wordt, ze schoppen hem misschien halfdood...

Maar liever dat nog, dan...
Prinsje is bij de voetbal. Als 'goedgekeurde' ouder, doe ik het weer helemaal verkeerd. Zelf heb ik nooit gevoetbald, dus mijn zoon moet dat maar goedmaken. En om het cliché volledig te maken, wil hij natuurlijk niet gaan.
Zaterdag is hij voor de eerste keer dan toch maar geweest, hij straalde de ganse training maar toen het gedaan was en we vroegen hoe het was: slecht, niet leuk, ik ga niet meer.
Volhardend als ik ben: voetbalschoenen gaan kopen vandaag en toen hij ze zag: papa, ik heb toch gezegd dat ik dat niet wou hebben.
Maar dan ben ik hem beginnen enthousiast maken. Vrij kort daarna beloofde hij dan toch volgende zaterdag weer te gaan voetballen. Wat later stelde hij spontaan voor om 5 zaterdagen te gaan en toen 'k hem in zijn bed legde wou hij elke zaterdag gaan.
En dit allemaal zonder moeite, je kent hem door en door en het is zo leuk om hem enthousiast te maken. 'k Wou dat ik dat ook zo goed kon met smurfinneke.

School
School brengt regelmaat. Hoe leuk vakantie ook is, kinderen zijn echt wel gebaat met regelmaat. Veel minder conflicten doordat ze beter uitgeslapen zijn. Ze weten ook beter wat van hen verwacht wordt. Zeker smurfinneke heeft hier voordeel van. Toch oppassen dat we ze voldoende aandacht blijven geven nu.

'Triple P'.
In de lente hadden we het echt wel lastig. Ons gezinneke daverde weer eens op zijn grondvesten. Daarop heeft de begeleidende pleegdienst (Jeugd in Gezin) van smurfinneke voorgesteld om de 'Triple P' techniek ons aan te leren.
Nu moeten we tegen volgende woensdag 3 pijnpunten geven over onze relatie met smurfinneke. Als alles zo goed blijft gaan als nu, gaan we nog stress hebben om iets te verzinnen.
Toch wel raar hoe snel zaken kunnen keren. Ik zie hier nu eigenlijk helemaal de nut niet meer van in, terwijl we toen echt wel dachten dat we zonder externe hulp er niet gingen doorkomen. Laten we er maar op rekenen dat het gaat helpen om volgende downs gemakkelijker op te vangen.

Laatste dag van de vakantie + bedenkingen over smurfinneke

Een weekje bij mijn ouders, een weekje Friesland en daarna direct doorrijden naar een weekendje Ardennen met mijn ouders, broer en zus. Dat is kort samengevat het verloop van de voorbije 2 weken.

Bij mijn ouders zijn ze alle 3 rotverwend. Waarvoor dienen grootouders ook anders, niet?
Je verwacht en krijgt dan ook de weerbots de week nadien in Friesland.

Onze vrienden hadden zelf 2 kinderen bij van vergelijkbare leeftijd, die veel wilder zijn dan onze eigen. Hierdoor werd het wel een - naar onze normen - drukke bedoening.
Heb ik wel last van gehad.
In 't begin van de week heb ik dan ook wel weer eens wat te rap, te snel, te fel gereageerd naar smurfin. Op 't einde heb ik me bewust een limiet opgelegd (max 3 keer per dag een opmerking maken per kind) en dat werkt wel. Dan gaat het opeens allemaal veel vlotter. Alsof ze allemaal veel 'braver' zijn. Het zit dus in mijn kopke, als ik voldoende energie heb om begripvol te zijn, dan gaat het veel vlotter.
Het lijkt me een klassieker geldig voor 'alle' kinderen: als je moe bent, is 't precies of de kinderen het aanvoelen en ook lastiger zijn.

Het weekendje Ardennen was er voor mij wel echt teveel aan. 'k Was het allemaal beu, te lang met anderen weg. 'k Had nood om weer gewoon met ons 5-en te zijn.

Het valt me trouwens op dat ik de laatste tijd spontaner denk: we zijn met 5-en, we zijn met 3-kinderen, terwijl het vroeger was: we zijn met 4-en en smurfinneke, of we hebben 2-kinderen en een pleegkindje.

Nog even een voorval tijdens het avondeten van vandaag.
Smurfinneke verjaart over een maand. Dus vroeg mijn vrouw wat smurfinneke wou hebben voor haar verjaardag.
Een gocart: NEE.
Een spelletje, NEE. Een ..., NEE.
Toen vroeg prinsje: Bonni (=grootmoeder van smurfinneke): JA,
je (eigen) mama: JA,
je (eigen) papa: JA
Ik probeerde nog met Opa (mijn vader), aangezien die zeer veel energie in haar had gestoken en nooit nee tegen haar zegt: NEE (onszelf durfde ik al niet te vragen want het antwoord doet teveel pijn)
Of hoe sterk loyaliteit toch eigenlijk wel is. Haar eigen papa ziet ze eigenlijk nooit en toch...

Het buikgevoel
Een pleegkind, het blijft toch een groot verschil met je 'eigen' kinderen (voor mij toch). Hetgeen wat bij je 'eigen' kinderen uit je buik komt, komt er dikwijls niet bij smurfinneke. Ze snapt minder snel wat je wil zeggen, ze snapt je lichaamstaal minder goed, je voelt zelf minder aan waar zij nood aan heeft, waar zij mee zit, waarom ze op een bepaalde manier reageert... Anderhalf jaar is ze nu bij ons en toch blijft het geregeld 'een opdracht'. Graag gedaan, ook veel voldoening van, maar toch ook zeer veel extra energie waar je je bewust moet toe motiveren. Frustraties ook wel, maar vooral: Het gaat niet vanzelf. Het komt niet uit je buik.

Vakantie loopt op zijn einde

Juist onze 3 pagadders bij mijn ouders gaan afzetten, rust tot donderdag. Ik mis ze al...

Eigenlijk is vakantie echt wel een leuke tijd, alhoewel we zelf natuurlijk moeten gaan werken, is het toch allemaal wat rustiger. De 3 weken in Frankrijk, Corsica, St-Tropez hebben ons deugd gedaan (St-Tropez: wat doe ik mis ? Een goede baan en toch geen groot luxejacht voor mijn buitenverblijf hebben, zelfs geen buitenverblijf, laat staan een helikopter). In de lente hadden we (en ik vooral) het wel wat lastig, maar: tijd en vakantie geven raad.

Doordat smurfinneke de jongste van de 3 is, verwacht je al gauw dat ze mee kan, maar uiteindelijk is ze nog wel jong en moet je ook niet teveel druk op haar leggen.

En het klassieke, maar doordat de anderen ouder zijn wat over het hoofd geziene laatste truukje: gewoon altijd op tijd in bed steken levert je een heel lief en schattig kindje op.

De vakantie heeft me ook tijd gegeven om in te zien dat ze echt wel haar best wil doen om 'te luisteren', 'braaf te zijn' en vooral: 'Erbij te horen'. Dat doet deugd.

Een weekje geleden hadden we in extremis nog een BBQ georganiseerd met vrienden. We hadden gevraagd om het bij ons thuis te doen omdat we smurfinneke op tijd in bed wilden steken. De BBQ begint en opeens krijgen we de vraag: 'Als het je eigen kind zou zijn, zou je ze dan nu ook al in bed gestoken hebben?' (Zij hadden een meisje mee van dezelfde leeftijd, een goed vriendinnetje van smurfinnetje).

Komt wel vreemd over om zo'n opmerking te krijgen, juist als je denkt dat je goed bezig bent en het wel leuk gaat. Het deed pijn. We hebben er niet op gereageerd.
Nu zou ik kunnen zeggen: natuurlijk, ze was al moe van de vorige dagen, ze werd elke dag onrustiger en 's maandags moet ze er vroeg uit want ze moest een ganse week op sportkamp.
Nu kan ik ook vragen: Als het ons 'eigen' kind was geweest, zou je dit dan ook vragen? Of als ze juist heel laat in bed zou gaan, zou je dan ook vragen of we dat met ons 'eigen' kind zouden doen?

Het bewijst voor mij wel dat het voor velen een vreemde 'situatie' is, je wordt met een vergrootglas in 't oog gehouden. Alsof ze al klaar staan om bij de minste strubbeling te zeggen: "Zie je wel dat je ze achteruitstelt op je eigen kinderen, snap je nu waarom wij geen pleegkind hebben. "
Of is het juist ikzelf weer die daar hypergevoelig aan ben, terwijl het voor hen een vergelijkbare vraag is als: Welk weer zou 't morgen zijn?
Daar ben ik nog niet uit.

In ieder geval blij dat ons gezinneke weer vrolijk verder tuft.

Volgende week nog een weekje met de kinderen en vrienden naar Nederland en dan is de vakantie weer gedaan.

groetjes van pleegsmurf

Voorbije dagen en dan... VAKANTIE

De voorbije dagen waren wel rustig, het gewone leventje, laatste schooldag, iedereen goed gezind. Ook met ons smurfinneke loopt het wel leuk.
Vanavond kwam er nog een kameraad langs. Het was een tijdje geleden dat hij smurfinneke nog gezien had en dat we het er nog over gehad hadden. Hij begon spontaan over smurfinneke dat ze toch wel veel aandacht vroeg (terwijl mij niets speciaals was opgevallen). Maar als je zo met de neus op de feiten wordt gedrukt, moet je toegeven dat hij een punt heeft. Misschien is het dat wel dat het soms zwaar maakt?

Soit, morgen vertrekken we naar Frankrijk - Corsica met ons vijven voor een dikke 2 weken. Eerst met de tent in de buurt van Lyon en dan verder naar Marseille de boot op. 'k Heb er wel zin in, zo met ons vijfkes.

Allé, tot na 't verlof :-)

En we kabbelen weer rustig verder

Enkele schooldagen, familiefeest gehad, iets gaan eten vandaag.
Donderdag hebben we X-bite gekocht, omdat smurfinneke altijd maar op haar vingers/nagels bijt (in de 1.5 jaar hebben we nog geen enkele nagel geknipt, zelfs niet van haar voeten). Een transparante nagellak met blijkbaar een afschuwelijk vieze - maar volledig onschadelijke - smaak. Dit is echt wel een succes, het werkt echt en daardoor is een 'constante ergernis' opeens verdwenen. Ze bijt niet meer (alhoewel ze blijkbaar wel weet dat het héél vies smaakt).
Prinsesje wou het ook wel eens proberen, enkele uren later lag de ganse keuken onder de zeep terwijl ze het er vol ijver probeerde af te wassen. Blijkbaar toch een sterk spul :-)

Toch nog een minpuntje. Vandaag was ik moe (half drie voel je toch) en ook al probeer je het te vermijden (en doe je dat natuurlijk ook voor het meeste), je merkt toch dat je weer iets meer opmerkingen naar smurfinneke toe maakt, juist iets meer dan nodig.

Dan toch :-(

Vandaag besloot smurfin om niet meer bij ons te wonen.

Zoiets blijft toch altijd veel pijn doen om dat te moeten horen.

Smurfin is juist terug van een weekje familie

Een week is ze met haar grootmoeder naar de zee geweest, sinds zondagavond terug.

Uit het verleden hadden we wel schrik van die terugkomst. Dat waren toch altijd wat moeilijkere periodes waarbij de 'oude' gewoontes terugkwamen. Maar eigenlijk klopt dat deze keer helemaal niet: ze is juist lief, braaf, ...
Dju toch, hoe gemakkelijk je vooroordelen krijgt en hoe moeilijk je ze terug weg krijgt.

Vandaag na het werk ben ik de 3 musketiers bij mijn schoonmoeder gaan halen (ikzelf slechtgezind want platte band met mijn fiets). Typisch, smurfin gooit dan een bal voor de 3de keer in 't water terwijl het duidelijk gezegd was dat het niet meer mocht en ja hoor: moe van een werkdag, frustratie van de fiets, vooroordeel van juist terug uit verlof -> veel te fel gereageerd. In de hoek gezet en ze niet meer laten buitenspelen totdat we daar vertrokken. Toch blijft ze nadien zeer braaf en rustig. Kwaad op mezelf, waarom laat ik me toch altijd vangen.

Thuis aangekomen de kinderen in bed gestoken, toch nog wat leuke tijd met smurfin en prinsje, prinsesje mag nog wat langer opblijven.

Het schudt je wel door elkaar

Anderhalf jaar is smurfin nu bij ons.

Als je me nu zou vragen hoe 't ermee is, riskeer je nog elke dag een ander antwoord te krijgen:
Kies maar tussen:

• 'Vroeger hadden we energie over en dat probleem is opgelost'
• 'Met ups en downs', maar wel in stijgende lijn
• ''t Is niet zo vanzelfsprekend, maar dat wisten we natuurlijk van 't begin'
• 'Goed, ze is goed in ons gezinneke geïntegreerd'

Hetgeen je niet als antwoord krijgt is:

• Hadden we er maar nooit aan begonnen
• We houden evenveel van haar dan van onze eigen kinderen

Wat is er leuk aan:

• De kansen dat we smurfin kunnen bieden
• De grote evolutie die ze heeft doorgemaakt op korte tijd kunnen zien: niet spreken (lichte achterstand) naar spraakwaterval, nat naar droog, eerste schooldag, fysiek achterstand ingelopen, moeilijker gedrag op school naar 'normaal', vingers tussen deur steken om aandacht te krijgen naar normalere manieren om aandacht te kunnen trekken, ...
• ...

Wat is er moeilijk aan:

• De vele afwijzingen die je krijgt (haar ouders/famile zijn zoveel beter)
• Als je moe thuiskomt van een werkdag (we werken allebei 80%), verdraag je haar 'gezaag' minder dan het 'gezaag' van je eigen kinderen
• 2 kinderen kunnen met elkaar ruziemaken (=1 mogelijkheid), 3 kinderen kunnen met elk afzonderlijk (=3) en nog eens alle 3 samen ruziemaken -> 4 keer meer kans op conflicten. Je voelt je soms wel constant politieman die constant moet optreden

Wat is er emotioneel moeilijk aan:

• Ergens voel je je falen omdat je niet hetzelfde kan bieden aan smurfin dan aan je eigen kinderen
• Terwijl je meer dan een jaar niets anders doet dan je uiterste best , beginnen naasten onbewust kritiek te geven van: zou je dit wel en dat wel. Doordat je soms op je toppen van je tenen loopt, kan je dit er niet nog eens bijhebben

Wat vooraf ging

Eind 2006 - begin 2007 hebben de eerste contacten plaatsgevonden.

Vlak voor kerstmis kregen we de vraag of we het zagen zitten om smurfinneke bij ons op te nemen. Dit terwijl we de 'opleiding' tot pleegouders nog niet volledig hadden afgewerkt, maar ja, we wonen bij een grote stad en de vraag/nood is dan ook wel hoog.

Vrij snel is ons het 'dossier' voorgesteld, dan hebben we de familie van smurfin leren kennen en half januari hebben we dan voor de eerste keer met smurfin zelf kennis gemaakt. In het CKG waar ze toen verbleef, hebben we ze enkele keren gaan opzoeken. Prinsje en prinsesje waren er ook altijd bij, hetgeen het ijs bijna ogenblikkelijk brak. Omdat prinsje en prinsesje ons aanspreken met papa en mama, deed smurfin dat vanzelfsprekend ook (dit hadden we wel op voorhand met de familie besproken of dit ok was).
Na enkele bezoeken is ze een namiddag bij ons gekomen, onze skivakantie viel er juist nog even tussen maar vlak erna is ze vrij snel voor de eerste keer bij ons blijven slapen. Nadien heeft ze nooit meer in het CKG geslapen :-)

De bezoekregeling:
1 weekend op 3 slaapt smurfin een weekendje bij haar familie en tussenin komen de ouders een 2-tal uurtjes op bezoek (dan nemen ze smurfin altijd even mee om te gaan wandelen/spelen).
Loopt vlot, altijd positieve contacten met de familie.

De reden van de pleegzorg:
De ouders kunnen het opvoeden niet aan en hebben zelf toenadering tot het CKG gezocht. Het commitee voor bijzondere jeugdzorg, samen met de pleegzorgorganisatie, begeleiden ons hierbij.

Doel van de blog

Eigenlijk weten we het nog niet zo goed, informatie uitwisselen, ervaringen delen, gedachten een plaats geven, ...

Sinds een dik jaar woont smurfinneke bij ons. Prinses en prinsje waren juist geen 6 en 4 toen smurfinneke van 2.5 ons gezinneke kwam vervoegen. Samen met onze (grote) woef is het hier dus geregeld een gezellige smurfenboel.