Er kan gerust nog een jaartje bij...

Vorige week woensdag JIG over de vloer gehad, de dag erna CLB (onze JIG begeleidster had gevraagd om hier ook bij te zijn). We hadden aan onze ouders gevraagd om hun ervaringen met smurfinneke op een 'A4-tje' te zetten, hetgeen ze zeer grondig en naar onze mening zeer objectief (zowel positief als de moeilijkere kanten) hebben gedaan. Het CLB had ondertussen afgestemd met de school en ook daar een 'verslag' gekregen.
Op deze manier kregen JIG en CLB nu van 3 kanten (onszelf inbegrepen) een 'gedragsbeschrijving' van 'ons' smurfinneke. Alle 3 de partijen zaten hierbij op dezelfde lijn.

Conclusie: Smurfinneke wordt 'aangemeld'. Dat wil zeggen dat ze ingeschreven wordt op de wachtlijst voor verder onderzoek door kinderpsychologen (wat dit concreet wil zeggen, zal de toekomst moeten uitwijzen).

Zoals al in vorig artikel aangegeven, gaat het echt wel goed met smurfinneke binnen ons gezinneke. We hebben een manier gevonden om met haar 'gedragsproblemen' om te gaan, zodat het voor iedereen toch leefbaar is en vooral aangenaam vertoeven is.
Smurfinneke voelt zich echt wel thuis bij ons, is vrolijk, zingt en danst veel en komt geregeld 'knuffels' vragen. Hier kunnen we ons echt aan optrekken.

Maar als we te moe zijn of er een zwakker moment is, is het soms echt wel moeilijk. Ook de reacties van 'buitenaf' op onze aanpak, kunnen dan veel pijn doen.
Maar vooral, er blijven 'gedragsproblemen' waarin we geen positieve evolutie zien en die, zeker in 't belang van smurfinneke, moeten opgelost worden om smurfinneke alle kansen te kunnen geven in haar verdere leven.
We zijn dan ook blij dat hier actie in wordt genomen. Hopelijk kunnen we zo tot een 'actieplan' komen waarbij smurfinneke echt geholpen wordt.

Aangezien de jaarlijkse 'herziening' door het commitee voor bijzondere jeugdzorg eraankomt, heeft JIG heeft ons gevraagd of we de pleegopdracht ook volgend jaar nog zien zitten.

Uiteraard, smurfinneke hoort bij ons gezinneke en de 'problemen' lossen we wel op!

Oef!

Eerst even beginnen met de zeggen dat het de laatste tijd thuis wel goed gaat. Zoals in vorig artikel al gezegd is het "minder focussen" echt wel een techniek die werkt.

Maar nu snel over naar de topic van de dag:

Omdat volgende week Jeugdzorg in Gezin (JIG) langskomt, hadden we aan de school gevraagd om vanavond even met de juffen van smurfinneke samen te zitten. We hoopten zo JIG een zo objectief mogelijk beeld te geven over de evolutie die smurfinneke de laatste tijd gemaakt heeft. Alhoewel het geen normaal 'evaluatiemoment' is, waren ze (toch wel een beetje tot mijn verwondering, maar vooral tot mijn grote dank) zeer gewillig om hier op in te gaan.
De school heeft altijd aangegeven dat we hun volledige medewerking hebben, maar je moet het toch maar doen. Beide juffen zijn speciaal vanavond om 8 uur 's avonds terug naar school gekomen om met ons te babbelen. Knap, leuk en respect. Bedankt juffen!


Het werd wel dadelijk duidelijk dat ook zij ergens mee zaten:
Tot nu toe kregen we op school altijd te horen dat alles goed verliep, geen probleem, gemiddeld gedrag, ... maar vandaag kregen we een heel ander verhaal te horen:
De juf begon met dat ze gisteren blij was dat het 4 uur was en dat ze naar huis kon, volledig te wijten aan het gedrag van smurfinneke. En toen kwam de volledige revue van onze eigen frustraties, ervaringen en twijfels naar boven, maar dan uit de monden van de 2 juffen die in duobaan voor ons smurfinneke zorgen:

• niet gevoelig voor positief commentaar,
• destructief bij het krijgen van een pluim,
• zeer negatief zelfbeeld,
• constant negatief aandacht zoeken,
• overdreven hevig reageren op vermeende pijntjes,
• 'zo jong en al zo'n negatief wereldbeeld'

(nog aan te vullen met: pestgedrag en we hebben volgens mij het volledig palet)

Ze lijken ook wel wat op ons, de ene streng en autoritair (meer zoals ik) en de andere meer zacht, gemoedelijk, positief, die op een aangename manier met de kinderen wil omgaan (hetgeen mijn vrouw zeer belangrijk vindt, het is nu eenmaal niet leuk om constant 'politieagentje' te moeten zijn in je eigen huis). Ook zij kwamen tot de conclusie dat de autoritaire aanpak de meest efficiente was, maar wel met het gevolg dat dit ten koste gaat aan de sfeer.
Ze hadden het er ondertussen ook al met het CLB over gehad, ons smurfinneke is (opeens?) met kop en schouders het 'moeilijkste' kind van de klas.
Om heel eerlijk te zijn was dit voor mij echt wel een verademing, eindelijk krijgen we 'bevestiging' van ons aanvoelen dat er iets schort.

Zeer toevallig, hebben mijn schoonouders juist vandaag expliciet aangegeven dat de naschoolse opvang echt wel zwaar begint te worden voor hen, juist door smurfinneke. Een situatie die voor hen echt moet veranderen omdat ze dit niet lang meer kunnen volhouden. Ook mijn ouders hebben enkele weken geleden (tijdens ons reisje naar Jordanië) voor de eerste keer vastgesteld dat het samenleven met smurfinneke toch niet altijd zo evident is.

Volgende woensdag zitten we samen met JIG; de twijfel: "zit het nu in ons hoofd of is er echt iets aan de hand" is nu wel weg. We zijn dan ook klaar om er iets aan te doen. Dit is hopelijk een eerste zeer belangrijke stap naar een oplossing!

Wordt zeker vervolgd,
pleegsmurf