Als je me nu zou vragen hoe 't ermee is, riskeer je nog elke dag een ander antwoord te krijgen:
Kies maar tussen:
- 'Vroeger hadden we energie over en dat probleem is opgelost'
- 'Met ups en downs', maar wel in stijgende lijn
- ''t Is niet zo vanzelfsprekend, maar dat wisten we natuurlijk van 't begin'
- 'Goed, ze is goed in ons gezinneke geïntegreerd'
Hetgeen je niet als antwoord krijgt is:
- Hadden we er maar nooit aan begonnen
- We houden evenveel van haar dan van onze eigen kinderen
Wat is er leuk aan:
- De kansen dat we smurfin kunnen bieden
- De grote evolutie die ze heeft doorgemaakt op korte tijd kunnen zien: niet spreken (lichte achterstand) naar spraakwaterval, nat naar droog, eerste schooldag, fysiek achterstand ingelopen, moeilijker gedrag op school naar 'normaal', vingers tussen deur steken om aandacht te krijgen naar normalere manieren om aandacht te kunnen trekken, ...
- ...
Wat is er moeilijk aan:
- De vele afwijzingen die je krijgt (haar ouders/famile zijn zoveel beter)
- Als je moe thuiskomt van een werkdag (we werken allebei 80%), verdraag je haar 'gezaag' minder dan het 'gezaag' van je eigen kinderen
- 2 kinderen kunnen met elkaar ruziemaken (=1 mogelijkheid), 3 kinderen kunnen met elk afzonderlijk (=3) en nog eens alle 3 samen ruziemaken -> 4 keer meer kans op conflicten. Je voelt je soms wel constant politieman die constant moet optreden
Wat is er emotioneel moeilijk aan:
- Ergens voel je je falen omdat je niet hetzelfde kan bieden aan smurfin dan aan je eigen kinderen
- Terwijl je meer dan een jaar niets anders doet dan je uiterste best , beginnen naasten onbewust kritiek te geven van: zou je dit wel en dat wel. Doordat je soms op je toppen van je tenen loopt, kan je dit er niet nog eens bijhebben
Geen opmerkingen:
Een reactie posten