Nazomeren

Vrijdag had onze pleegdienst een avond georganiseerd voor alle pleegouders en 't was gezellig! Het doet deugd om te horen dat anderen dezelfde emotionele mallemolen doorlopen als jezelf.

Ondertussen is dit nu de 3de keer dat we naar een bijeenkomst van onze pleegdienst gaan en toch herkennen we er nog altijd niemand. Volgens mij zijn het altijd nieuwe gezichten en de toeloop is ook altijd relatief bescheiden. Waar zijn al die pleegouders toch?
Zou het kunnen dat het merendeel het zo natuurlijk en vanzelfsprekend vindt, dat ze geen nood hebben aan een klankbord?
Op sommige websites kan je mensen hyperenthousiast zien reageren dat alles zo geweldig gaat en dat ze nu al op hun 3de of zelfs 4de pleegkindje aan 't wachten zijn.
Ja, het gaat tegenwoordig weer heel leuk en goed, maar ergens blijft het toch ook wel een opdracht. Hoe komt het dat het voor hen gemakkelijk is, hoe doen ze dat?
Is het misschien eenvoudiger voor (sommige) mensen die geen eigen kinderen hebben, omdat ze niet kunnen vergelijken? Het gaat goed met smurfinneke, maar het gaat toch nog wel veel beter met prinsje en prinsesje.
Het blijft me zeer sterk bezig houden. Ik blijf zoeken naar de 'Deus ex Machina' die alle problemen in een klap oplost en hier een onvoorwaardelijk positief verhaal van maakt.

De triple P
Dit is niet hetgeen we ervan verwacht hadden. Oude wijn in nieuwe vaten?
Je leert individuele problemen oplossen. Wat doe je als je kind niet wil eten, wat doe je als je kind niet wil ... . Zeer nuttig, maar niet hetgeen wij mee zitten. Die technieken hebben we gebruikt toen smurfinneke pas bij ons was en met succes, maar wij vallen meer over de veelheid van zeer kleine frustraties.
In de vorige post had ik aangegeven welk probleem we wilden aanpakken, maar dat was véél te algemeen voor de triple P benadering. Uiteindelijk moesten we ons dan maar concentreren op: "smurfinneke mag niet wenen bij het haar kammen". Maar daarvoor hebben we geen triple P nodig! Als we er ons echt op concentreren zal ze zeker geen probleem maken, dat doet ze wel op 't moment dat we ons juist niet op haar kunnen/willen concentreren.
Wel spijtig, toch veel van verwacht en dan loopt het uit op een anticlimax.