Geen nieuws is goed nieuws?

Blijkbaar heb ik deze blog nodig wanneer het wat moeilijker gaat. Hoe minder berichten, hoe positiever het gaat. Of is dit gewoon een flauw excuus omdat het alweer zo lang geleden is dat er nog iets verschenen is?

De laatste tijd gaat het echt wel goed. Ons smurfinneke doet het goed, is vrolijk, luistert goed, ontwikkelt zich goed, ... We lijken eindelijk een evenwicht gevonden te hebben.

Of is het maar schijn? De laatste weken heeft ze het precies hoe langer hoe moeilijker met haar situatie. Ze kan zich beter uitdrukken en we moeten nu echt wel (te?) veel horen dat ze eigenlijk niet zo graag bij ons is, dat ze liever bij haar familie is of gewoon bij een ander gezin met kinderen (waar ze wel langer mag opblijven, meer snoep krijgt, ...).

Deze week nog op een forum bij Zappy Baby iets vergelijkbaars gelezen. Een (ondertussen volwassen) pleegkind, dat absoluut niet geloofd in het 'concept' pleeggezin.
Volgens haar voel je je als pleegkind altijd een buitenbeentje, minderwaardig, er niet echt bijhoren (zeker als er 'eigen' kinderen zijn) ...
En krijg je er nog gratis en voor niets een schuldgevoel bij, die je zegt dat je wel heel dankbaar moet zijn voor wat je pleegouders allemaal wel voor je doen/gedaan hebben.
Ik snap die reactie eigenlijk heel goed, maar ik hoop toch dat ze het mis heeft. Ons smurfinneke heeft zeker ook die gevoelens en dat zal vermoedelijk wel zo blijven, maar 90% van de tijd is ze gewoon gelukkig bij ons. Is er wel wederzijdse genegenheid en liefde voor elkaar.

Maar...Waarbij ik vroeger dacht dat ik hetzelfde kan bieden aan een pleegkind dan aan mijn eigen kinderen, moet ik nu eerlijk toegeven dat dat (voor mij dan toch, maar ik vermoed voor de meeste) gewoon niet mogelijk is. Je relatie is nu eenmaal anders. Door de zeer sterke loyaliteit naar haar eigen familie, kom je, voor haar, in het beste geval, (maar) op de 2de plaats. Er is altijd een barrière, hoe hard je ook je best doet.
En ook al begrijp je dit zeer goed, snap je rationeel zeer goed waarom en wil je toch zo graag je best doen om telkens opnieuw onvoorwaardelijk alles te geven, toch begin je automatisch ook wel wat jezelf te beschermen en bouw je ook een barrière in. Een barrière die je beschermt tegen het teveel worden gekwetst door een zoveelste afwijzing. Ratio en gevoel liggen soms echt wel mijlenver uit mekaar.
Het opbouwen van die muren, is voor zover ik het nu zie, bijna onvoormijdelijk, uiteraard niemand zijn fout, maar gewoon ingegeven door de 'pleegzorgsituatie'.

Bij prinsje en prinsesje, onze 'eigen' kinderen, is dat natuurlijk niet het geval. Daar is die barrière niet aanwezig, bij geen van beide kanten. Zij hebben dan ook geen loyaliteitsconflict.

Dit geeft dan spijtig genoeg een ficieuze cirkel, want gevoelsmatig voelt smurfinneke dit natuurlijk ook wel... Hoe goed je ook je best doet, het blijft een dagelijks gevecht.