Van boven naar onder, van links naar rechts, ...

Jawel hoor,
het zat er aan te komen en daar is de dip weer.
Op school moeilijker, thuis moeilijker, ... Daar begint zoektocht nummer 553 naar een uitweg uit deze stroom.

Enkele weken geleden ben ik aangesproken door pleegoudersvlaanderen om een Antwerpse poot mee te helpen opzetten. Bij deze kennismakingsronde, bleek ik het groentje van dienst te zijn. Een pleegmama had 'nog maar' 8 jaar een pleegkind en al de rest van de aanwezigen hadden 20 jaar of meer ervaring als pleegouders (met meerdere pleegkinderen).
Hetgeen me sterk opviel, was dat zij juist helemaal NIET hun verhaal kwijt wilden en ook helemaal NIET geïnteresseerd waren in verhalen van andere pleegouders. Integendeel zelfs, ze vonden dat eerder vervelend. Tegelijkertijd vonden ze het wel normaal dat ik daar nu mee aan 't worstelen ben, maar dat is volgens hen enkel in 't begin (2.5 jaar is dus duidelijk nog maar het begin :-) ) Dat gaat over als je er wat langer inzit.

Zou dit overeenkomen met mijn ervaring van: als je je er niet op focust, niet constant over prakiseert, dat het dan veel gemakkelijker gaat?