Laatste dag van de vakantie + bedenkingen over smurfinneke

Een weekje bij mijn ouders, een weekje Friesland en daarna direct doorrijden naar een weekendje Ardennen met mijn ouders, broer en zus. Dat is kort samengevat het verloop van de voorbije 2 weken.

Bij mijn ouders zijn ze alle 3 rotverwend. Waarvoor dienen grootouders ook anders, niet?
Je verwacht en krijgt dan ook de weerbots de week nadien in Friesland.

Onze vrienden hadden zelf 2 kinderen bij van vergelijkbare leeftijd, die veel wilder zijn dan onze eigen. Hierdoor werd het wel een - naar onze normen - drukke bedoening.
Heb ik wel last van gehad.
In 't begin van de week heb ik dan ook wel weer eens wat te rap, te snel, te fel gereageerd naar smurfin. Op 't einde heb ik me bewust een limiet opgelegd (max 3 keer per dag een opmerking maken per kind) en dat werkt wel. Dan gaat het opeens allemaal veel vlotter. Alsof ze allemaal veel 'braver' zijn. Het zit dus in mijn kopke, als ik voldoende energie heb om begripvol te zijn, dan gaat het veel vlotter.
Het lijkt me een klassieker geldig voor 'alle' kinderen: als je moe bent, is 't precies of de kinderen het aanvoelen en ook lastiger zijn.

Het weekendje Ardennen was er voor mij wel echt teveel aan. 'k Was het allemaal beu, te lang met anderen weg. 'k Had nood om weer gewoon met ons 5-en te zijn.

Het valt me trouwens op dat ik de laatste tijd spontaner denk: we zijn met 5-en, we zijn met 3-kinderen, terwijl het vroeger was: we zijn met 4-en en smurfinneke, of we hebben 2-kinderen en een pleegkindje.

Nog even een voorval tijdens het avondeten van vandaag.
Smurfinneke verjaart over een maand. Dus vroeg mijn vrouw wat smurfinneke wou hebben voor haar verjaardag.
Een gocart: NEE.
Een spelletje, NEE. Een ..., NEE.
Toen vroeg prinsje: Bonni (=grootmoeder van smurfinneke): JA,
je (eigen) mama: JA,
je (eigen) papa: JA
Ik probeerde nog met Opa (mijn vader), aangezien die zeer veel energie in haar had gestoken en nooit nee tegen haar zegt: NEE (onszelf durfde ik al niet te vragen want het antwoord doet teveel pijn)
Of hoe sterk loyaliteit toch eigenlijk wel is. Haar eigen papa ziet ze eigenlijk nooit en toch...

Het buikgevoel
Een pleegkind, het blijft toch een groot verschil met je 'eigen' kinderen (voor mij toch). Hetgeen wat bij je 'eigen' kinderen uit je buik komt, komt er dikwijls niet bij smurfinneke. Ze snapt minder snel wat je wil zeggen, ze snapt je lichaamstaal minder goed, je voelt zelf minder aan waar zij nood aan heeft, waar zij mee zit, waarom ze op een bepaalde manier reageert... Anderhalf jaar is ze nu bij ons en toch blijft het geregeld 'een opdracht'. Graag gedaan, ook veel voldoening van, maar toch ook zeer veel extra energie waar je je bewust moet toe motiveren. Frustraties ook wel, maar vooral: Het gaat niet vanzelf. Het komt niet uit je buik.

Vakantie loopt op zijn einde

Juist onze 3 pagadders bij mijn ouders gaan afzetten, rust tot donderdag. Ik mis ze al...

Eigenlijk is vakantie echt wel een leuke tijd, alhoewel we zelf natuurlijk moeten gaan werken, is het toch allemaal wat rustiger. De 3 weken in Frankrijk, Corsica, St-Tropez hebben ons deugd gedaan (St-Tropez: wat doe ik mis ? Een goede baan en toch geen groot luxejacht voor mijn buitenverblijf hebben, zelfs geen buitenverblijf, laat staan een helikopter). In de lente hadden we (en ik vooral) het wel wat lastig, maar: tijd en vakantie geven raad.

Doordat smurfinneke de jongste van de 3 is, verwacht je al gauw dat ze mee kan, maar uiteindelijk is ze nog wel jong en moet je ook niet teveel druk op haar leggen.

En het klassieke, maar doordat de anderen ouder zijn wat over het hoofd geziene laatste truukje: gewoon altijd op tijd in bed steken levert je een heel lief en schattig kindje op.

De vakantie heeft me ook tijd gegeven om in te zien dat ze echt wel haar best wil doen om 'te luisteren', 'braaf te zijn' en vooral: 'Erbij te horen'. Dat doet deugd.

Een weekje geleden hadden we in extremis nog een BBQ georganiseerd met vrienden. We hadden gevraagd om het bij ons thuis te doen omdat we smurfinneke op tijd in bed wilden steken. De BBQ begint en opeens krijgen we de vraag: 'Als het je eigen kind zou zijn, zou je ze dan nu ook al in bed gestoken hebben?' (Zij hadden een meisje mee van dezelfde leeftijd, een goed vriendinnetje van smurfinnetje).

Komt wel vreemd over om zo'n opmerking te krijgen, juist als je denkt dat je goed bezig bent en het wel leuk gaat. Het deed pijn. We hebben er niet op gereageerd.
Nu zou ik kunnen zeggen: natuurlijk, ze was al moe van de vorige dagen, ze werd elke dag onrustiger en 's maandags moet ze er vroeg uit want ze moest een ganse week op sportkamp.
Nu kan ik ook vragen: Als het ons 'eigen' kind was geweest, zou je dit dan ook vragen? Of als ze juist heel laat in bed zou gaan, zou je dan ook vragen of we dat met ons 'eigen' kind zouden doen?

Het bewijst voor mij wel dat het voor velen een vreemde 'situatie' is, je wordt met een vergrootglas in 't oog gehouden. Alsof ze al klaar staan om bij de minste strubbeling te zeggen: "Zie je wel dat je ze achteruitstelt op je eigen kinderen, snap je nu waarom wij geen pleegkind hebben. "
Of is het juist ikzelf weer die daar hypergevoelig aan ben, terwijl het voor hen een vergelijkbare vraag is als: Welk weer zou 't morgen zijn?
Daar ben ik nog niet uit.

In ieder geval blij dat ons gezinneke weer vrolijk verder tuft.

Volgende week nog een weekje met de kinderen en vrienden naar Nederland en dan is de vakantie weer gedaan.

groetjes van pleegsmurf