Jawel hoor,
het zat er aan te komen en daar is de dip weer.
Op school moeilijker, thuis moeilijker, ... Daar begint zoektocht nummer 553 naar een uitweg uit deze stroom.
Enkele weken geleden ben ik aangesproken door pleegoudersvlaanderen om een Antwerpse poot mee te helpen opzetten. Bij deze kennismakingsronde, bleek ik het groentje van dienst te zijn. Een pleegmama had 'nog maar' 8 jaar een pleegkind en al de rest van de aanwezigen hadden 20 jaar of meer ervaring als pleegouders (met meerdere pleegkinderen).
Hetgeen me sterk opviel, was dat zij juist helemaal NIET hun verhaal kwijt wilden en ook helemaal NIET geïnteresseerd waren in verhalen van andere pleegouders. Integendeel zelfs, ze vonden dat eerder vervelend. Tegelijkertijd vonden ze het wel normaal dat ik daar nu mee aan 't worstelen ben, maar dat is volgens hen enkel in 't begin (2.5 jaar is dus duidelijk nog maar het begin :-) ) Dat gaat over als je er wat langer inzit.
Zou dit overeenkomen met mijn ervaring van: als je je er niet op focust, niet constant over prakiseert, dat het dan veel gemakkelijker gaat?
zaterdag 22 mei 2010
vrijdag 23 april 2010
Geen nieuws is goed nieuws?
Blijkbaar heb ik deze blog nodig wanneer het wat moeilijker gaat. Hoe minder berichten, hoe positiever het gaat. Of is dit gewoon een flauw excuus omdat het alweer zo lang geleden is dat er nog iets verschenen is?
De laatste tijd gaat het echt wel goed. Ons smurfinneke doet het goed, is vrolijk, luistert goed, ontwikkelt zich goed, ... We lijken eindelijk een evenwicht gevonden te hebben.
Of is het maar schijn? De laatste weken heeft ze het precies hoe langer hoe moeilijker met haar situatie. Ze kan zich beter uitdrukken en we moeten nu echt wel (te?) veel horen dat ze eigenlijk niet zo graag bij ons is, dat ze liever bij haar familie is of gewoon bij een ander gezin met kinderen (waar ze wel langer mag opblijven, meer snoep krijgt, ...).
Deze week nog op een forum bij Zappy Baby iets vergelijkbaars gelezen. Een (ondertussen volwassen) pleegkind, dat absoluut niet geloofd in het 'concept' pleeggezin.
Volgens haar voel je je als pleegkind altijd een buitenbeentje, minderwaardig, er niet echt bijhoren (zeker als er 'eigen' kinderen zijn) ...
En krijg je er nog gratis en voor niets een schuldgevoel bij, die je zegt dat je wel heel dankbaar moet zijn voor wat je pleegouders allemaal wel voor je doen/gedaan hebben.
Ik snap die reactie eigenlijk heel goed, maar ik hoop toch dat ze het mis heeft. Ons smurfinneke heeft zeker ook die gevoelens en dat zal vermoedelijk wel zo blijven, maar 90% van de tijd is ze gewoon gelukkig bij ons. Is er wel wederzijdse genegenheid en liefde voor elkaar.
Maar...Waarbij ik vroeger dacht dat ik hetzelfde kan bieden aan een pleegkind dan aan mijn eigen kinderen, moet ik nu eerlijk toegeven dat dat (voor mij dan toch, maar ik vermoed voor de meeste) gewoon niet mogelijk is. Je relatie is nu eenmaal anders. Door de zeer sterke loyaliteit naar haar eigen familie, kom je, voor haar, in het beste geval, (maar) op de 2de plaats. Er is altijd een barrière, hoe hard je ook je best doet.
En ook al begrijp je dit zeer goed, snap je rationeel zeer goed waarom en wil je toch zo graag je best doen om telkens opnieuw onvoorwaardelijk alles te geven, toch begin je automatisch ook wel wat jezelf te beschermen en bouw je ook een barrière in. Een barrière die je beschermt tegen het teveel worden gekwetst door een zoveelste afwijzing. Ratio en gevoel liggen soms echt wel mijlenver uit mekaar.
Het opbouwen van die muren, is voor zover ik het nu zie, bijna onvoormijdelijk, uiteraard niemand zijn fout, maar gewoon ingegeven door de 'pleegzorgsituatie'.
Bij prinsje en prinsesje, onze 'eigen' kinderen, is dat natuurlijk niet het geval. Daar is die barrière niet aanwezig, bij geen van beide kanten. Zij hebben dan ook geen loyaliteitsconflict.
Dit geeft dan spijtig genoeg een ficieuze cirkel, want gevoelsmatig voelt smurfinneke dit natuurlijk ook wel... Hoe goed je ook je best doet, het blijft een dagelijks gevecht.
De laatste tijd gaat het echt wel goed. Ons smurfinneke doet het goed, is vrolijk, luistert goed, ontwikkelt zich goed, ... We lijken eindelijk een evenwicht gevonden te hebben.
Of is het maar schijn? De laatste weken heeft ze het precies hoe langer hoe moeilijker met haar situatie. Ze kan zich beter uitdrukken en we moeten nu echt wel (te?) veel horen dat ze eigenlijk niet zo graag bij ons is, dat ze liever bij haar familie is of gewoon bij een ander gezin met kinderen (waar ze wel langer mag opblijven, meer snoep krijgt, ...).
Deze week nog op een forum bij Zappy Baby iets vergelijkbaars gelezen. Een (ondertussen volwassen) pleegkind, dat absoluut niet geloofd in het 'concept' pleeggezin.
Volgens haar voel je je als pleegkind altijd een buitenbeentje, minderwaardig, er niet echt bijhoren (zeker als er 'eigen' kinderen zijn) ...
En krijg je er nog gratis en voor niets een schuldgevoel bij, die je zegt dat je wel heel dankbaar moet zijn voor wat je pleegouders allemaal wel voor je doen/gedaan hebben.
Ik snap die reactie eigenlijk heel goed, maar ik hoop toch dat ze het mis heeft. Ons smurfinneke heeft zeker ook die gevoelens en dat zal vermoedelijk wel zo blijven, maar 90% van de tijd is ze gewoon gelukkig bij ons. Is er wel wederzijdse genegenheid en liefde voor elkaar.
Maar...Waarbij ik vroeger dacht dat ik hetzelfde kan bieden aan een pleegkind dan aan mijn eigen kinderen, moet ik nu eerlijk toegeven dat dat (voor mij dan toch, maar ik vermoed voor de meeste) gewoon niet mogelijk is. Je relatie is nu eenmaal anders. Door de zeer sterke loyaliteit naar haar eigen familie, kom je, voor haar, in het beste geval, (maar) op de 2de plaats. Er is altijd een barrière, hoe hard je ook je best doet.
En ook al begrijp je dit zeer goed, snap je rationeel zeer goed waarom en wil je toch zo graag je best doen om telkens opnieuw onvoorwaardelijk alles te geven, toch begin je automatisch ook wel wat jezelf te beschermen en bouw je ook een barrière in. Een barrière die je beschermt tegen het teveel worden gekwetst door een zoveelste afwijzing. Ratio en gevoel liggen soms echt wel mijlenver uit mekaar.
Het opbouwen van die muren, is voor zover ik het nu zie, bijna onvoormijdelijk, uiteraard niemand zijn fout, maar gewoon ingegeven door de 'pleegzorgsituatie'.
Bij prinsje en prinsesje, onze 'eigen' kinderen, is dat natuurlijk niet het geval. Daar is die barrière niet aanwezig, bij geen van beide kanten. Zij hebben dan ook geen loyaliteitsconflict.
Dit geeft dan spijtig genoeg een ficieuze cirkel, want gevoelsmatig voelt smurfinneke dit natuurlijk ook wel... Hoe goed je ook je best doet, het blijft een dagelijks gevecht.
maandag 1 februari 2010
2010
Beste wensen en veel pleegzorgplezier in 2010!
De kerstvakantie is echt heel leuk verlopen. 3 Kinderen die leuk samenspelen zonder dat we constant als politieagent tussenbeide moesten komen. Leuk om je hieraan op te trekken.
Ondertussen is de hulptrein ook rustig verder aan 't boemelen. Zo zijn we vorige week op eerste 'intake' gesprek geweest voor een begeleiding voor ons smurfinneke.
Wachtlijsten in de kinderpsychologie bestaan dus echt :-( We moeten al geluk hebben om voor de grote vakantie aan de beurt te komen.
Ben ik even blij dat we ondertussen in wat rustiger vaarwater gekomen zijn. Wat als je echt aan 't verdrinken bent?
2 weken geleden een voor mij echt wel grote shock: de papa van ons smurfinneke heeft zijn nieuwe vriendin zwanger gemaakt.
1 week geleden een nieuwe shock: ruzie in het nieuwe huishouden, papa en nieuwe vriendin uit elkaar en opeens geen zwangerschap meer (de papa zou in de buik geslagen hebben van zijn nieuwe vriendin, maar dit zou niks? te maken hebben met het einde van de zwangerschap).
Ook de nieuwe vriend van de mama is aan 't pushen om een 'eigen' kindje.
Wordt vervolgd (vrees ik toch)
Smurfinneke zelf:
Ze luistert hoe langer hoe beter. Er zijn nog altijd evenveel 'incidentjes', maar door haar meer positieve (en snellere) reactie op onze bijsturing, is het wel leuker samenleven. Toch hoop ik dat de hulptrein een wezenlijk verschil kan maken in haar gedrag, zodat ons smurfinneke gewoon voor haarzelf aangenamer door 't leven leert te dansen. 't Is toch spijtig te moeten vaststellen dat ze niet wordt uitgenodigd op feestjes, bij vriendjes en vriendinnekes, ... terwijl prinsje en prinsesje 2 of 3 keer per week iemand over de vloer krijgen of ergens naartoe mogen.
De kerstvakantie is echt heel leuk verlopen. 3 Kinderen die leuk samenspelen zonder dat we constant als politieagent tussenbeide moesten komen. Leuk om je hieraan op te trekken.
Ondertussen is de hulptrein ook rustig verder aan 't boemelen. Zo zijn we vorige week op eerste 'intake' gesprek geweest voor een begeleiding voor ons smurfinneke.
Wachtlijsten in de kinderpsychologie bestaan dus echt :-( We moeten al geluk hebben om voor de grote vakantie aan de beurt te komen.
Ben ik even blij dat we ondertussen in wat rustiger vaarwater gekomen zijn. Wat als je echt aan 't verdrinken bent?
2 weken geleden een voor mij echt wel grote shock: de papa van ons smurfinneke heeft zijn nieuwe vriendin zwanger gemaakt.
1 week geleden een nieuwe shock: ruzie in het nieuwe huishouden, papa en nieuwe vriendin uit elkaar en opeens geen zwangerschap meer (de papa zou in de buik geslagen hebben van zijn nieuwe vriendin, maar dit zou niks? te maken hebben met het einde van de zwangerschap).
Ook de nieuwe vriend van de mama is aan 't pushen om een 'eigen' kindje.
Wordt vervolgd (vrees ik toch)
Smurfinneke zelf:
Ze luistert hoe langer hoe beter. Er zijn nog altijd evenveel 'incidentjes', maar door haar meer positieve (en snellere) reactie op onze bijsturing, is het wel leuker samenleven. Toch hoop ik dat de hulptrein een wezenlijk verschil kan maken in haar gedrag, zodat ons smurfinneke gewoon voor haarzelf aangenamer door 't leven leert te dansen. 't Is toch spijtig te moeten vaststellen dat ze niet wordt uitgenodigd op feestjes, bij vriendjes en vriendinnekes, ... terwijl prinsje en prinsesje 2 of 3 keer per week iemand over de vloer krijgen of ergens naartoe mogen.
Abonneren op:
Posts (Atom)