En we kabbelen weer rustig verder

Enkele schooldagen, familiefeest gehad, iets gaan eten vandaag.
Donderdag hebben we X-bite gekocht, omdat smurfinneke altijd maar op haar vingers/nagels bijt (in de 1.5 jaar hebben we nog geen enkele nagel geknipt, zelfs niet van haar voeten). Een transparante nagellak met blijkbaar een afschuwelijk vieze - maar volledig onschadelijke - smaak. Dit is echt wel een succes, het werkt echt en daardoor is een 'constante ergernis' opeens verdwenen. Ze bijt niet meer (alhoewel ze blijkbaar wel weet dat het héél vies smaakt).
Prinsesje wou het ook wel eens proberen, enkele uren later lag de ganse keuken onder de zeep terwijl ze het er vol ijver probeerde af te wassen. Blijkbaar toch een sterk spul :-)

Toch nog een minpuntje. Vandaag was ik moe (half drie voel je toch) en ook al probeer je het te vermijden (en doe je dat natuurlijk ook voor het meeste), je merkt toch dat je weer iets meer opmerkingen naar smurfinneke toe maakt, juist iets meer dan nodig.

Dan toch :-(

Vandaag besloot smurfin om niet meer bij ons te wonen.

Zoiets blijft toch altijd veel pijn doen om dat te moeten horen.

Smurfin is juist terug van een weekje familie

Een week is ze met haar grootmoeder naar de zee geweest, sinds zondagavond terug.

Uit het verleden hadden we wel schrik van die terugkomst. Dat waren toch altijd wat moeilijkere periodes waarbij de 'oude' gewoontes terugkwamen. Maar eigenlijk klopt dat deze keer helemaal niet: ze is juist lief, braaf, ...
Dju toch, hoe gemakkelijk je vooroordelen krijgt en hoe moeilijk je ze terug weg krijgt.

Vandaag na het werk ben ik de 3 musketiers bij mijn schoonmoeder gaan halen (ikzelf slechtgezind want platte band met mijn fiets). Typisch, smurfin gooit dan een bal voor de 3de keer in 't water terwijl het duidelijk gezegd was dat het niet meer mocht en ja hoor: moe van een werkdag, frustratie van de fiets, vooroordeel van juist terug uit verlof -> veel te fel gereageerd. In de hoek gezet en ze niet meer laten buitenspelen totdat we daar vertrokken. Toch blijft ze nadien zeer braaf en rustig. Kwaad op mezelf, waarom laat ik me toch altijd vangen.

Thuis aangekomen de kinderen in bed gestoken, toch nog wat leuke tijd met smurfin en prinsje, prinsesje mag nog wat langer opblijven.

Het schudt je wel door elkaar

Anderhalf jaar is smurfin nu bij ons.

Als je me nu zou vragen hoe 't ermee is, riskeer je nog elke dag een ander antwoord te krijgen:
Kies maar tussen:

• 'Vroeger hadden we energie over en dat probleem is opgelost'
• 'Met ups en downs', maar wel in stijgende lijn
• ''t Is niet zo vanzelfsprekend, maar dat wisten we natuurlijk van 't begin'
• 'Goed, ze is goed in ons gezinneke geïntegreerd'

Hetgeen je niet als antwoord krijgt is:

• Hadden we er maar nooit aan begonnen
• We houden evenveel van haar dan van onze eigen kinderen

Wat is er leuk aan:

• De kansen dat we smurfin kunnen bieden
• De grote evolutie die ze heeft doorgemaakt op korte tijd kunnen zien: niet spreken (lichte achterstand) naar spraakwaterval, nat naar droog, eerste schooldag, fysiek achterstand ingelopen, moeilijker gedrag op school naar 'normaal', vingers tussen deur steken om aandacht te krijgen naar normalere manieren om aandacht te kunnen trekken, ...
• ...

Wat is er moeilijk aan:

• De vele afwijzingen die je krijgt (haar ouders/famile zijn zoveel beter)
• Als je moe thuiskomt van een werkdag (we werken allebei 80%), verdraag je haar 'gezaag' minder dan het 'gezaag' van je eigen kinderen
• 2 kinderen kunnen met elkaar ruziemaken (=1 mogelijkheid), 3 kinderen kunnen met elk afzonderlijk (=3) en nog eens alle 3 samen ruziemaken -> 4 keer meer kans op conflicten. Je voelt je soms wel constant politieman die constant moet optreden

Wat is er emotioneel moeilijk aan:

• Ergens voel je je falen omdat je niet hetzelfde kan bieden aan smurfin dan aan je eigen kinderen
• Terwijl je meer dan een jaar niets anders doet dan je uiterste best , beginnen naasten onbewust kritiek te geven van: zou je dit wel en dat wel. Doordat je soms op je toppen van je tenen loopt, kan je dit er niet nog eens bijhebben

Wat vooraf ging

Eind 2006 - begin 2007 hebben de eerste contacten plaatsgevonden.

Vlak voor kerstmis kregen we de vraag of we het zagen zitten om smurfinneke bij ons op te nemen. Dit terwijl we de 'opleiding' tot pleegouders nog niet volledig hadden afgewerkt, maar ja, we wonen bij een grote stad en de vraag/nood is dan ook wel hoog.

Vrij snel is ons het 'dossier' voorgesteld, dan hebben we de familie van smurfin leren kennen en half januari hebben we dan voor de eerste keer met smurfin zelf kennis gemaakt. In het CKG waar ze toen verbleef, hebben we ze enkele keren gaan opzoeken. Prinsje en prinsesje waren er ook altijd bij, hetgeen het ijs bijna ogenblikkelijk brak. Omdat prinsje en prinsesje ons aanspreken met papa en mama, deed smurfin dat vanzelfsprekend ook (dit hadden we wel op voorhand met de familie besproken of dit ok was).
Na enkele bezoeken is ze een namiddag bij ons gekomen, onze skivakantie viel er juist nog even tussen maar vlak erna is ze vrij snel voor de eerste keer bij ons blijven slapen. Nadien heeft ze nooit meer in het CKG geslapen :-)

De bezoekregeling:
1 weekend op 3 slaapt smurfin een weekendje bij haar familie en tussenin komen de ouders een 2-tal uurtjes op bezoek (dan nemen ze smurfin altijd even mee om te gaan wandelen/spelen).
Loopt vlot, altijd positieve contacten met de familie.

De reden van de pleegzorg:
De ouders kunnen het opvoeden niet aan en hebben zelf toenadering tot het CKG gezocht. Het commitee voor bijzondere jeugdzorg, samen met de pleegzorgorganisatie, begeleiden ons hierbij.

Doel van de blog

Eigenlijk weten we het nog niet zo goed, informatie uitwisselen, ervaringen delen, gedachten een plaats geven, ...

Sinds een dik jaar woont smurfinneke bij ons. Prinses en prinsje waren juist geen 6 en 4 toen smurfinneke van 2.5 ons gezinneke kwam vervoegen. Samen met onze (grote) woef is het hier dus geregeld een gezellige smurfenboel.