Zoals je in mijn vorige posts (al anderhalve maand geleden) kan lezen, waren we volledig in de Triple P gedoken. Veel te hoge verwachtingen had ik hierin, met een ontgoocheling als gevolg.
Maar hetgeen me het meest opviel was de negatieve spiraal waar we ingeraakt waren.
- Door die Triple P, maak je voor jezelf verwachtingen, te hoge verwachtingen, dat alles opeens opgelost zal geraken, wat uiteraard niet kan.
- Door de Triple P hielden we een dagboek bij, waardoor je bovenop smurfinneke zat om bij elke ergernis een streepje te kunnen trekken (turven noemen ze dat hier).
- Door deze blog analyseerde ik ons gezinneke plat en werd elk akkefietje geweldig uitvergroot.
We hebben ons daarom een verplichte rustpauze opgelegd en ja hoor, het werkt.
- Gewoon doordoen, zonder teveel bij alles stil te staan.
- Het al bijna klassiek regeltje: maximum 3 opmerkingen per kind geven per dag. Hierdoor krijg je een veel positievere sfeer. Bij elke opmerking denk je na, is het voldoende 'erg' om er een punt van te maken?
Vandaag een leuke ervaring:
Een kleine 2 maanden geleden vertelde de schooljuffrouw nog expliciet hoe stout smurfinneke was en vandaag sprak ze me weer aan. Ik verwachtte me weer aan iets negatief, maar nee hoor, het was om smurfinneke een pluim te geven hoe flink ze deze week wel was.
Is nu alles rozengeur en manenschijn:
Absoluut niet! Zaterdag ben ik nog ontploft. We waren met ons 2-tjes een weekje naar Jordanië geweest (Petra zou echt wel iedereen moeten gezien hebben, formidabel) en toen we thuis kwamen leek het alsof we een jaar achteruit stonden. Alle oude truukjes werden weer bovengehaald, dit was echt wel even teveel. Maar gelukkig heb ik me toch weer goed kunnen herpakken en de voorbije dagen was het echt wel aangenaam. Grappig om te zien dat, als je zelf voldoende energie hebt, smurfinneke precies op die energie kan teren en er positieve dingen mee kan doen.
