Vrijdag had onze pleegdienst een avond georganiseerd voor alle pleegouders en 't was gezellig! Het doet deugd om te horen dat anderen dezelfde emotionele mallemolen doorlopen als jezelf.
Ondertussen is dit nu de 3de keer dat we naar een bijeenkomst van onze pleegdienst gaan en toch herkennen we er nog altijd niemand. Volgens mij zijn het altijd nieuwe gezichten en de toeloop is ook altijd relatief bescheiden. Waar zijn al die pleegouders toch?
Zou het kunnen dat het merendeel het zo natuurlijk en vanzelfsprekend vindt, dat ze geen nood hebben aan een klankbord?
Op sommige websites kan je mensen hyperenthousiast zien reageren dat alles zo geweldig gaat en dat ze nu al op hun 3de of zelfs 4de pleegkindje aan 't wachten zijn.
Ja, het gaat tegenwoordig weer heel leuk en goed, maar ergens blijft het toch ook wel een opdracht. Hoe komt het dat het voor hen gemakkelijk is, hoe doen ze dat?
Is het misschien eenvoudiger voor (sommige) mensen die geen eigen kinderen hebben, omdat ze niet kunnen vergelijken? Het gaat goed met smurfinneke, maar het gaat toch nog wel veel beter met prinsje en prinsesje.
Het blijft me zeer sterk bezig houden. Ik blijf zoeken naar de 'Deus ex Machina' die alle problemen in een klap oplost en hier een onvoorwaardelijk positief verhaal van maakt.
De triple P
Dit is niet hetgeen we ervan verwacht hadden. Oude wijn in nieuwe vaten?
Je leert individuele problemen oplossen. Wat doe je als je kind niet wil eten, wat doe je als je kind niet wil ... . Zeer nuttig, maar niet hetgeen wij mee zitten. Die technieken hebben we gebruikt toen smurfinneke pas bij ons was en met succes, maar wij vallen meer over de veelheid van zeer kleine frustraties.
In de vorige post had ik aangegeven welk probleem we wilden aanpakken, maar dat was véél te algemeen voor de triple P benadering. Uiteindelijk moesten we ons dan maar concentreren op: "smurfinneke mag niet wenen bij het haar kammen". Maar daarvoor hebben we geen triple P nodig! Als we er ons echt op concentreren zal ze zeker geen probleem maken, dat doet ze wel op 't moment dat we ons juist niet op haar kunnen/willen concentreren.
Wel spijtig, toch veel van verwacht en dan loopt het uit op een anticlimax.
dinsdag 29 september 2009
woensdag 23 september 2009
12505712640
Vorige week de eerste sessie van de Triple P: Positief Pedagogisch Project
Dit is een oorspronkelijk Australisch project dat men voor Vlaanderen heeft vertaald. Door mee te werken aan dit onderzoek (anoniem, vandaar het nummertje) zijn deze sessies (4 in 't totaal, aan huis) gratis.
Lang leve onze pleegdienst! Dit is de eerste keer dat ik expliciet voel dat ze het ons eenvoudiger maken. Misschien kan je hier als 'gewone' ouder ook wel instappen, maar de drempel is zeker hoger.
Met die eerste keer wil ik niet zeggen dat ze niet hun best doen, integendeel, ze steken zeer veel energie in ons, komen zeer snel als we er om vragen, maar uiteindelijk heb je toch nog altijd het gevoel dat je het alleen moet zien te klaren. Dit is concreet en gewoon gemakkelijk.
Daar zaten we dan vorige week: De begeleidster vroeg ons 1 concreet punt dat ons stoorde aan smurfin, waarop we dan zouden werken om ons de nieuwe technieken eigen te maken.
Uiteindelijk hebben we pas gisterenavond de knoop doorgehakt. Een lijstje opgemaakt van onze 'ergernispunten', ieder heeft die dan naar frustratie geordend en uiteindelijk heeft gewonnen: 'Met een klaagstemmetje komen zeuren over onbenulligheden om zo aandacht van ons te krijgen'.
Dan nog even bepalen wat het doel is wat we willen bereiken (dat moet positief verwoord worden): 'Vrolijk praten over leuke dingen om onze aandacht te trekken/krijgen' en we zijn er klaar voor.
We hebben een DVD meegekregen met oorzaken van ongewenst gedrag en mogelijke oplossingen. Oorspronkelijke versie 1996 (als IT medewerker kan ik me moeilijk voorstellen dat dit de state of the art is) en dus zoals verwacht niets wereldschokkends gezien.
Toch geloof ik er wel in. Het heeft ons gedwongen om expliciet stil te staan bij onze frustraties. Uiteindelijk hebben we een lijst met 10 punten opgemaakt waar we ons aan ergeren. Door het bijhouden hoeveel keren per dag dit gebeurde, ben ik toch wel wat verschoten. Veel meer dan verwacht.
Volgens mij hebben we hier dus nu al voordeel uit: Nu we voor ons zelf die 10 punten expliciet hebben neergeschreven, kunnen we er ook expliciet op werken. In dit anderhalf jaar hebben we wel al geleerd dat als we ons op een probleem expliciet focussen, het vrij snel van de baan is. M.a.w. nog 10 te gaan en we hebben het perfecte kind in huis gehaald.
Dan nog onze eigen kinderen....
Dit is een oorspronkelijk Australisch project dat men voor Vlaanderen heeft vertaald. Door mee te werken aan dit onderzoek (anoniem, vandaar het nummertje) zijn deze sessies (4 in 't totaal, aan huis) gratis.
Lang leve onze pleegdienst! Dit is de eerste keer dat ik expliciet voel dat ze het ons eenvoudiger maken. Misschien kan je hier als 'gewone' ouder ook wel instappen, maar de drempel is zeker hoger.
Met die eerste keer wil ik niet zeggen dat ze niet hun best doen, integendeel, ze steken zeer veel energie in ons, komen zeer snel als we er om vragen, maar uiteindelijk heb je toch nog altijd het gevoel dat je het alleen moet zien te klaren. Dit is concreet en gewoon gemakkelijk.
Daar zaten we dan vorige week: De begeleidster vroeg ons 1 concreet punt dat ons stoorde aan smurfin, waarop we dan zouden werken om ons de nieuwe technieken eigen te maken.
Uiteindelijk hebben we pas gisterenavond de knoop doorgehakt. Een lijstje opgemaakt van onze 'ergernispunten', ieder heeft die dan naar frustratie geordend en uiteindelijk heeft gewonnen: 'Met een klaagstemmetje komen zeuren over onbenulligheden om zo aandacht van ons te krijgen'.
Dan nog even bepalen wat het doel is wat we willen bereiken (dat moet positief verwoord worden): 'Vrolijk praten over leuke dingen om onze aandacht te trekken/krijgen' en we zijn er klaar voor.
We hebben een DVD meegekregen met oorzaken van ongewenst gedrag en mogelijke oplossingen. Oorspronkelijke versie 1996 (als IT medewerker kan ik me moeilijk voorstellen dat dit de state of the art is) en dus zoals verwacht niets wereldschokkends gezien.
Toch geloof ik er wel in. Het heeft ons gedwongen om expliciet stil te staan bij onze frustraties. Uiteindelijk hebben we een lijst met 10 punten opgemaakt waar we ons aan ergeren. Door het bijhouden hoeveel keren per dag dit gebeurde, ben ik toch wel wat verschoten. Veel meer dan verwacht.
Volgens mij hebben we hier dus nu al voordeel uit: Nu we voor ons zelf die 10 punten expliciet hebben neergeschreven, kunnen we er ook expliciet op werken. In dit anderhalf jaar hebben we wel al geleerd dat als we ons op een probleem expliciet focussen, het vrij snel van de baan is. M.a.w. nog 10 te gaan en we hebben het perfecte kind in huis gehaald.
Dan nog onze eigen kinderen....
donderdag 10 september 2009
Als hij maar geen voetballer wordt, ze schoppen hem misschien halfdood...
Maar liever dat nog, dan...
Prinsje is bij de voetbal. Als 'goedgekeurde' ouder, doe ik het weer helemaal verkeerd. Zelf heb ik nooit gevoetbald, dus mijn zoon moet dat maar goedmaken. En om het cliché volledig te maken, wil hij natuurlijk niet gaan.
Zaterdag is hij voor de eerste keer dan toch maar geweest, hij straalde de ganse training maar toen het gedaan was en we vroegen hoe het was: slecht, niet leuk, ik ga niet meer.
Volhardend als ik ben: voetbalschoenen gaan kopen vandaag en toen hij ze zag: papa, ik heb toch gezegd dat ik dat niet wou hebben.
Maar dan ben ik hem beginnen enthousiast maken. Vrij kort daarna beloofde hij dan toch volgende zaterdag weer te gaan voetballen. Wat later stelde hij spontaan voor om 5 zaterdagen te gaan en toen 'k hem in zijn bed legde wou hij elke zaterdag gaan.
En dit allemaal zonder moeite, je kent hem door en door en het is zo leuk om hem enthousiast te maken. 'k Wou dat ik dat ook zo goed kon met smurfinneke.
School
School brengt regelmaat. Hoe leuk vakantie ook is, kinderen zijn echt wel gebaat met regelmaat. Veel minder conflicten doordat ze beter uitgeslapen zijn. Ze weten ook beter wat van hen verwacht wordt. Zeker smurfinneke heeft hier voordeel van. Toch oppassen dat we ze voldoende aandacht blijven geven nu.
'Triple P'.
In de lente hadden we het echt wel lastig. Ons gezinneke daverde weer eens op zijn grondvesten. Daarop heeft de begeleidende pleegdienst (Jeugd in Gezin) van smurfinneke voorgesteld om de 'Triple P' techniek ons aan te leren.
Nu moeten we tegen volgende woensdag 3 pijnpunten geven over onze relatie met smurfinneke. Als alles zo goed blijft gaan als nu, gaan we nog stress hebben om iets te verzinnen.
Toch wel raar hoe snel zaken kunnen keren. Ik zie hier nu eigenlijk helemaal de nut niet meer van in, terwijl we toen echt wel dachten dat we zonder externe hulp er niet gingen doorkomen. Laten we er maar op rekenen dat het gaat helpen om volgende downs gemakkelijker op te vangen.
Prinsje is bij de voetbal. Als 'goedgekeurde' ouder, doe ik het weer helemaal verkeerd. Zelf heb ik nooit gevoetbald, dus mijn zoon moet dat maar goedmaken. En om het cliché volledig te maken, wil hij natuurlijk niet gaan.
Zaterdag is hij voor de eerste keer dan toch maar geweest, hij straalde de ganse training maar toen het gedaan was en we vroegen hoe het was: slecht, niet leuk, ik ga niet meer.
Volhardend als ik ben: voetbalschoenen gaan kopen vandaag en toen hij ze zag: papa, ik heb toch gezegd dat ik dat niet wou hebben.
Maar dan ben ik hem beginnen enthousiast maken. Vrij kort daarna beloofde hij dan toch volgende zaterdag weer te gaan voetballen. Wat later stelde hij spontaan voor om 5 zaterdagen te gaan en toen 'k hem in zijn bed legde wou hij elke zaterdag gaan.
En dit allemaal zonder moeite, je kent hem door en door en het is zo leuk om hem enthousiast te maken. 'k Wou dat ik dat ook zo goed kon met smurfinneke.
School
School brengt regelmaat. Hoe leuk vakantie ook is, kinderen zijn echt wel gebaat met regelmaat. Veel minder conflicten doordat ze beter uitgeslapen zijn. Ze weten ook beter wat van hen verwacht wordt. Zeker smurfinneke heeft hier voordeel van. Toch oppassen dat we ze voldoende aandacht blijven geven nu.
'Triple P'.
In de lente hadden we het echt wel lastig. Ons gezinneke daverde weer eens op zijn grondvesten. Daarop heeft de begeleidende pleegdienst (Jeugd in Gezin) van smurfinneke voorgesteld om de 'Triple P' techniek ons aan te leren.
Nu moeten we tegen volgende woensdag 3 pijnpunten geven over onze relatie met smurfinneke. Als alles zo goed blijft gaan als nu, gaan we nog stress hebben om iets te verzinnen.
Toch wel raar hoe snel zaken kunnen keren. Ik zie hier nu eigenlijk helemaal de nut niet meer van in, terwijl we toen echt wel dachten dat we zonder externe hulp er niet gingen doorkomen. Laten we er maar op rekenen dat het gaat helpen om volgende downs gemakkelijker op te vangen.
Abonneren op:
Posts (Atom)