Laatste dag van de vakantie + bedenkingen over smurfinneke

Een weekje bij mijn ouders, een weekje Friesland en daarna direct doorrijden naar een weekendje Ardennen met mijn ouders, broer en zus. Dat is kort samengevat het verloop van de voorbije 2 weken.

Bij mijn ouders zijn ze alle 3 rotverwend. Waarvoor dienen grootouders ook anders, niet?
Je verwacht en krijgt dan ook de weerbots de week nadien in Friesland.

Onze vrienden hadden zelf 2 kinderen bij van vergelijkbare leeftijd, die veel wilder zijn dan onze eigen. Hierdoor werd het wel een - naar onze normen - drukke bedoening.
Heb ik wel last van gehad.
In 't begin van de week heb ik dan ook wel weer eens wat te rap, te snel, te fel gereageerd naar smurfin. Op 't einde heb ik me bewust een limiet opgelegd (max 3 keer per dag een opmerking maken per kind) en dat werkt wel. Dan gaat het opeens allemaal veel vlotter. Alsof ze allemaal veel 'braver' zijn. Het zit dus in mijn kopke, als ik voldoende energie heb om begripvol te zijn, dan gaat het veel vlotter.
Het lijkt me een klassieker geldig voor 'alle' kinderen: als je moe bent, is 't precies of de kinderen het aanvoelen en ook lastiger zijn.

Het weekendje Ardennen was er voor mij wel echt teveel aan. 'k Was het allemaal beu, te lang met anderen weg. 'k Had nood om weer gewoon met ons 5-en te zijn.

Het valt me trouwens op dat ik de laatste tijd spontaner denk: we zijn met 5-en, we zijn met 3-kinderen, terwijl het vroeger was: we zijn met 4-en en smurfinneke, of we hebben 2-kinderen en een pleegkindje.

Nog even een voorval tijdens het avondeten van vandaag.
Smurfinneke verjaart over een maand. Dus vroeg mijn vrouw wat smurfinneke wou hebben voor haar verjaardag.
Een gocart: NEE.
Een spelletje, NEE. Een ..., NEE.
Toen vroeg prinsje: Bonni (=grootmoeder van smurfinneke): JA,
je (eigen) mama: JA,
je (eigen) papa: JA
Ik probeerde nog met Opa (mijn vader), aangezien die zeer veel energie in haar had gestoken en nooit nee tegen haar zegt: NEE (onszelf durfde ik al niet te vragen want het antwoord doet teveel pijn)
Of hoe sterk loyaliteit toch eigenlijk wel is. Haar eigen papa ziet ze eigenlijk nooit en toch...

Het buikgevoel
Een pleegkind, het blijft toch een groot verschil met je 'eigen' kinderen (voor mij toch). Hetgeen wat bij je 'eigen' kinderen uit je buik komt, komt er dikwijls niet bij smurfinneke. Ze snapt minder snel wat je wil zeggen, ze snapt je lichaamstaal minder goed, je voelt zelf minder aan waar zij nood aan heeft, waar zij mee zit, waarom ze op een bepaalde manier reageert... Anderhalf jaar is ze nu bij ons en toch blijft het geregeld 'een opdracht'. Graag gedaan, ook veel voldoening van, maar toch ook zeer veel extra energie waar je je bewust moet toe motiveren. Frustraties ook wel, maar vooral: Het gaat niet vanzelf. Het komt niet uit je buik.